De wet van Murphy

terug naar overzicht

Dinsdag, 19 december 2017

Iedere sportvisser maakt het wel eens mee tijdens een wedstrijd dat je door pech achtervolgd wordt. In de volksmond wordt dit de wet van Murphy genoemd: wat mis kan gaan, gaat mis op het slechtst denkbare moment. Lees hier het verhaal over Derk de Boer die afgelopen zaterdag tijdens een winterwedstrijd van het district De Grensstreek deze wet in de praktijk ondervond.



Winterwedstrijd de wet van Murphy

Meestal was hij voor de wekker afliep al wakker. Deze keer niet. Het lukte dus niet zijn vrouw niet te storen. Geen licht aangedaan bij het kleden om de verstoring niet nog erger te maken. Hij knoopte zijn shirt vast……. Scheef. Opnieuw. Hij foeterde even zacht. Naar beneden waar hij in de koude keuken een broodje smeerde en hij even in de krant bladerde. Op de goede tijd nog even naar de wc en toen de jas aan. Liep de rits vast in een pluk van de warme sjaal. Hoe hij ook wurmde, de rits zat muurvast. Bah.. wat vervelend Maar hoe het ook kwam, plotseling schoot de rits toch los en kon hij zich naar de auto begeven. Snel de achterdeur op slot en door de zijdeur de auto in. Met afstandsbediening wilde hij de garagedeur opendoen. Nee hoor. Het ding vertikte het. Weer uit de auto en weer de achterdeur van het huis open om de reserve afstandsbediening te halen. Achterdeur weer op slot , en de automatische deur open gedaan.

Nu was het wel zaak om snel naar het verzamelpunt bij Formido te komen. De tijd drong. De groep wilde net op stap gaan(wel wat aan de vroege kant) maar nog net kreeg hij mee, dat de vis stek gewijzigd was. Op de site was Pekela genoemd. Maar daar was een brandweer wedstrijd. Nu gingen ze naar de Winschoter haven. Ook goed, ware het niet dat deze visser een snoer had voorbereid voor het Pekelder water. De haven in Winschoten is een stuk dieper.

Bij de haven moest hij genoegen nemen met een plek die hij nooit zou kiezen. Er zat al iemand op zijn favoriete plek. Hij maakte zijn spullen in orde, en begon te vissen. Na een keer of twee drie ingooien zat ineens het snoer, op onverklaarbare wijze, in de knoop. Die liet zich niet zomaar ontwarren. Hij was genoodzaakt het snoer te breken, om weer helemaal opnieuw te beginnen. Even later ving hij een klein visje, een baarsje. Nou het hield niet over, maar het was in elk geval iets. Later ging de dobber een heel klein stukje onder. Daar bleef het bij,maar hij ging toch maar eens kijken. Zat er zowaar een vis aan. Een maatse voorn. Nou dat leek er al meer op.

Hij nam wat van de warme koffie en at een bierworstje om de tijd te doden. Het weer was verre van aangenaam. Vieze koude winterbuien maakten het er niet leuker op. Daar kwam een heeeeel lang schip aan. Die voer voorbij en keerde even verderop. De schipper wilde aanleggen op…..nee he…. zijn vis stek. Snel haalde hij de hengels uit het water en gooide wat zaken in de auto en verplaatste zich ,met de rest, lopend naar een plek verderop. Daarna de auto opgehaald. Hé… het was nat in de auto. Het achterzij raam stond een beetje open, en daardoor was het in geregend. Hij kon in de haast even niet bedenken hoe dat elektrisch bedienbare raam dicht moest. De schipper vroeg nog om het leefnet uit het water te halen. Ja ja dat kwam goed. De schipper verontschuldigde zich ook nog, maar dat was niet nodig. De man deed zijn werk. De visser settelde zich weer. Maar ja…hij kreeg op geen enkele manier meer beet. Met de werphengel nog een paar pogingen gedaan, maar ook daar ruste geen zegen op. Ook die raakte in de war, en daarmee was de laatste poging om wat te extra te vangen verkeken. Ook dit snoer liet zich niet meer ontwarren.

Het was ook bijna stoptijd. De vis maat met weegschaal kwam langs, en daarmee was deze heerlijke visochtend voorbij. Hij werd zo goed als laatste bij deze wedstrijd. Hij reed naar huis waar hij meteen kon aan schuiven voor een lekker bord bonensoep. Volgende keer beter.